เรือลากอวน
การเสียสละไม่ว่าจะเป็น
-ทรัพย์ส่วนตัว
-คำแนะนำพร่ำสอน
-การช่วยเหลือด้วยแรง
-การไม่ทำตัวเป็นภาระ
-การชื่นชมยินดี
-การไม่ว่าร้าย คิดร้าย
-ความปรารถนาดี หวังดี
ล้วนแต่เป็นขอบเขตของคนมีมหากุศลจิต และธำรงรักษาคุณลักษณะเช่นนี้ไว้ได้ด้วยดี ไม่ว่าจะเผชิญกับสถานการณ์อะไรต่อมิอะไรในบางขณะของชีวิต
.
การทำหน้าที่เพื่อผดุงคุณลักษณะดังข้างต้น อาจถูกเสียดแทงด้วยวาจาอันเผ็ดร้อนหรือการเพิกเฉยในท่าที หรือแม้แต่แสดงการคาดเดาสิ่งที่เพียงได้ยินได้ฟัง แต่ขาดความลุ่มลึกในข้อเท็จจริง เพื่อปฏิเสธการมีส่วนร่วมในสาธารณกิจ อาจเป็นเหตุให้เสียความตั้งใจได้บ้าง แต่ไม่อาจทำลายเจตนารมณ์ที่ถูกตรึกตรองไว้อย่างรอบคอบและมุ่งผลสัมฤทธิ์ต่อพหุชนเป็นที่ตั้ง
.
แต่ถ้าหากมีผู้คิดว่า ต้องได้มากกว่าจะยอมเสียไป อาจมีบ้างและมีอยู่ในสังคมทุกหนแห่ง ซึ่งคงถือเป็นแก่นสารมิได้
.
คลองน้ำที่คนหาปลาใช้เรือเท่าลำตาลลอยไปมา มันคงใช้เรือใหญ่สำหรับลากอวนไม่ได้ ฉะนั้น มุมมองและประสบการณ์ของคนเรา มันถูกลักษณะของพื้นที่สอนและสร้างชุดความคิด วิธีคิด และการรักษารูปแบบความคิดนั้นไว้อย่างจำนน ในขณะที่ผู้มากประสบการณ์ สัมผัสพื้นที่กว้างใหญ่ ย่อมไม่ตกอยู่ในพื้นที่ความคิดที่จำกัดอย่างแน่นอน เพราะการลากอวน ไม่ใช่หวังปลาเพียงไม่กี่ตัวมาเลี้ยงคนในครอบครัว แต่หาฝูงปลามาสู่ตลาดที่คนจำนวนมากซื้อกิน
.
การทำประโยชน์คนอื่น ก็ต้องเริ่มต้นที่ประโยชน์ตน (ประสบการณ์ ความรู้ และหมู่คณะสนับสนุน) จึงจะสำเร็จสมบูรณ์ได้ และประโยชน์นั้นๆ ย่อมส่งต่อถึงคนรุ่นหลัง ที่ไม่ใช่คนต้นคิด และช่วยทำแต่อย่างไรด้วยซ้ำ
.
ฉะนั้น คิดการณ์ใหญ่ ต้องหูหนวก ตาบอด แต่สติปัญญาห้ามตึงและบอดไบ้เป็นอันขาด
.
วาทะท่านพระครู
(พอจ.สุทัศน์)